تفاوت بین روندها و کانالها


تفاوت بین روندها و کانالها

اگر در ناحیه زیر شکم و بالای پاها درد دارید، این درد لگن شناخته می شود. در ناحیه لگن چیزهای زیادی در جریان است. این خانه تفاوت بین روندها و کانالها روده، مثانه، تخمدان، رحم (رحم) و موارد دیگر است. به همین دلیل است که وقتی درد لگن دارید، مهم است که تفاوت بین علل شایع را بدانید، یاد بگیرید که چه چیزی طبیعی است و چه چیزی نیست، و چه زمانی باید به دنبال کمک باشید.

درد مداوم لگن، همچنین به عنوان درد مزمن لگن شناخته می شود، دردی است که در اکثر روزها به مدت شش ماه یا بیشتر وجود دارد. طبق نظر دکتر مانورینگ، هم در جامعه پزشکی و هم در جامعه عمومی کمبود آموزش از درد لگن وجود دارد: “بسیاری از باورهای غلط در مورد درد لگن، به ویژه درد پریود وجود دارد”.

بنابراین در اینجا برخی از شرایطی که می توانند باعث درد مداوم لگن شوند، و همچنین نکاتی در مورد چگونگی تشخیص تفاوت بین آنها و زمان نیاز به مراجعه به یک پزشک معتمد وجود دارد.

احساس درد در ناحیه لگن

اگر درد در ناحیه خود مفصل ران احساس شود؛ از نشانه‌ها و علائم رایج آن می‌توان به احساس درد در قسمت کشاله ران سمتی از بدن که آسیب دیده، اشاره کرد.

برخی مواقع ممکن است در قسمت جلوی پا و داخل ران نیز درد احساس شود. حتی این امکان وجود دارد که فرد در زانوی خود نیز احساس درد داشته باشد و بعضی وقت‌ها منجر به سوءتفاهم در تشخیص منشاء درد شود (یعنی فرد احساس کند که زانودرد دارد نه لگن‌درد!).

اگر در ناحیه لگن احساس درد وجود داشته باشد؛ راه رفتن و ادامه فعالیت می‌تواند شدت درد را افزایش دهد. استراحت می‌تواند منجر به رهایی از درد شود اما اگر التهاب مفصل ران بسیار شدید باشد؛ ممکن است در بیشتر زمان‌ها احساس درد از بین نرود.

انجام فعالیت‌هایی جزیی مانند حرکت‌های جزیی در تختخواب می‌تواند باعث بیشتر شدن میزان درد شود. بیماری‌ها و اختلالات دیگری مثل دیسپلازی مفصل ران مادرزادی پیشرفته یا نکروز آواسکولار مفصل ران نیز می‌توانند چنین نشانه‌هایی داشته باشند.

اگر دلیل احساس درد در لگن، التهاب مفصل‌های ران باشد؛ معمولا بازه حرکتی مفصل ران محدود می‌شود. معمولا هنگام تلاش برای برخاستن از روی صندلی یا تختخواب می‌توان این مورد را مشاهده کرد.

روند احساس درد در ناحیه کمر برعکس احساس درد در ناحیه لگن است یعنی وقتی منشاء درد در ناحیه کمر باشد؛ نشستن یا دراز کشیدن باعث بدتر شدن وضعیت و احساس درد می‌شود. البته ممکن است با توجه به منشاء درد ایجادشده در ناحیه کمر شرایط فرق کند.

گاهی ممکن است احساس درد در طرفین لگن در نتیجه التهاب کیسه‌های مفصلی باشد. از دلایل التهاب کیسه‌های مفصلی می‌توان به موارد زیر تفاوت بین روندها و کانالها اشاره کرد:

  • عضله دورکننده ضعیف
  • اختلاف در طول دو پا
  • استفاده بیش از حد از مفصل ران و پوسیدگی زودهنگام و جدی این مفصل

ممکن است در مواردی نتوان منشاء درد را تشخیص داد. از نشانه‌های این اختلال می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: احساس درد در طرفین لگن هنگام پیاده ‌روی‌ های طولانی ‌مدت، خوابیدن به پهلو در تختخواب یا برخاستن از تفاوت بین روندها و کانالها روی صندلی یا حرکت‌هایی مشابه موارد ذکر شده.

تفاوت بین روندها و کانالها

اگر در ناحیه زیر شکم و بالای پاها درد دارید، این درد لگن شناخته می شود. در ناحیه لگن چیزهای زیادی در جریان است. این خانه روده، مثانه، تخمدان، رحم (رحم) و موارد دیگر است. به همین دلیل است که وقتی درد لگن دارید، مهم است که تفاوت بین علل شایع را بدانید، یاد بگیرید که چه چیزی طبیعی است و چه چیزی نیست، و چه زمانی باید به دنبال کمک باشید.

درد مداوم لگن، همچنین به عنوان درد مزمن لگن شناخته می شود، دردی است که در اکثر روزها به مدت شش ماه یا بیشتر وجود دارد. طبق نظر دکتر مانورینگ، هم در جامعه پزشکی و هم در جامعه عمومی کمبود آموزش از درد لگن وجود دارد: “بسیاری از باورهای غلط در مورد درد لگن، به ویژه درد پریود وجود دارد”.

بنابراین در اینجا برخی از شرایطی که می توانند باعث درد مداوم لگن شوند، و همچنین نکاتی در مورد چگونگی تشخیص تفاوت بین آنها و زمان نیاز به مراجعه به یک پزشک معتمد وجود دارد.

احساس درد در ناحیه لگن

اگر درد در ناحیه خود مفصل ران احساس شود؛ از نشانه‌ها و علائم رایج آن می‌توان به احساس درد در قسمت کشاله ران سمتی از بدن که آسیب دیده، اشاره کرد.

برخی مواقع ممکن است در قسمت جلوی پا و داخل ران نیز درد احساس شود. حتی این امکان وجود دارد که فرد در زانوی خود نیز احساس درد داشته باشد و بعضی وقت‌ها منجر به سوءتفاهم در تشخیص منشاء درد شود (یعنی فرد احساس کند که زانودرد دارد نه لگن‌درد!).

اگر در ناحیه لگن احساس درد وجود داشته باشد؛ راه رفتن و ادامه فعالیت می‌تواند شدت درد را افزایش دهد. استراحت می‌تواند تفاوت بین روندها و کانالها منجر به رهایی از درد شود اما اگر التهاب مفصل ران بسیار شدید باشد؛ ممکن است در بیشتر زمان‌ها احساس درد از بین نرود.

انجام فعالیت‌هایی جزیی مانند حرکت‌های جزیی در تختخواب می‌تواند باعث بیشتر شدن میزان درد شود. بیماری‌ها و اختلالات دیگری مثل دیسپلازی مفصل ران مادرزادی پیشرفته یا نکروز آواسکولار مفصل ران نیز می‌توانند چنین نشانه‌هایی داشته باشند.

اگر دلیل احساس درد در لگن، التهاب مفصل‌های ران باشد؛ معمولا بازه حرکتی مفصل ران محدود می‌شود. معمولا هنگام تلاش برای برخاستن از روی صندلی یا تختخواب می‌توان این مورد را مشاهده کرد.

روند احساس درد در ناحیه کمر برعکس احساس درد در ناحیه لگن است یعنی وقتی منشاء درد در ناحیه کمر باشد؛ نشستن یا دراز کشیدن باعث بدتر شدن وضعیت و احساس درد می‌شود. البته ممکن است با توجه به منشاء درد ایجادشده در ناحیه کمر شرایط فرق کند.

گاهی ممکن است احساس درد در طرفین لگن در نتیجه التهاب کیسه‌های مفصلی باشد. از دلایل التهاب کیسه‌های مفصلی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • عضله دورکننده ضعیف
  • اختلاف در طول دو پا
  • استفاده بیش از حد از مفصل ران و پوسیدگی زودهنگام و جدی این مفصل

ممکن است در مواردی نتوان منشاء درد را تشخیص داد. از نشانه‌های این اختلال می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: احساس درد در طرفین لگن هنگام پیاده ‌روی‌ های طولانی ‌مدت، خوابیدن به پهلو در تختخواب یا برخاستن از روی صندلی یا حرکت‌هایی مشابه موارد ذکر شده.

آشنایی با روند کاری مسیریابی (Routing) در شبکه

مسیریابی پروسه انتخاب مسير برای دسترسی به شبکه های غیر محلی می باشد. بنابراین روتر با شناخت از شبکه ها و مسيرهای رسيدن به هر کدام و نگهداری این اطلاعات در یک جدول به عنوان مسيریاب ایفای نقش می کند.

  • روتر باید بداند که اطلاعات شبکه های غير محلی را از چه منبعی باید تهيه کند.
  • روتر باید بداند که برای رسيدن به هر کدام از شبکه های غير محلی چندین مسير موجود هست.
  • روتر باید بداند که از ميان تمامی مسيرهای موجود برای رسيدن به یک شبکه غيرمحلی کدام یک بهترین می باشد.
  • در نهایت روتر باید اطلاعات بدست آورده را در یک Database نگهداری کند تا با ورود یک Packet که آدرس مقصد آن شبکه ای غيرمحلی می باشد، هدایت در سریع ترین زمان ممکن صورت گيرد.

روتر همانند سوئیچ و هاب یک سیستم کامپیوتری است که در شبکه کاربرد دارد، منتهی وظیفه سوئیچ و روتر یکی نیستند و با هم متفاوت هستند. روتر دارای یک سیستم عامل به نام IOS هست که توسط این سیستم عامل می توانیم روتر را کانفیگ کنیم.

روتر شبکه های متصل (connect) را به کمک اینترفيس های فعال خود می شناسد ولی جهت معرفی شبکه های غير محلی به یک روتر در شبکه دو روش وجود دارد:

مسیریابی ایستا (Static Routing)

در این روش شبکه های غير محلی و راه دسترسی به هر کدام از آنها به صورت دستی معرفی و به روتر گفته می شود.

مسیریابی پویا (Dynamic Routing)

در این روش، شناخت به کمک الگورتيم های مسيریابی صورت می پذیرد. در واقع در این روش عمليات مسيریابی به صورت اتوماتيک انجام می گيرد.

این روش به سه دسته کلی تقسيم می شود:

نحوه عملکرد

  1. شناسایی شبکه های متصل به روتر
  2. ساختن جدول مسیریابی
  3. شناسایی روترهای مجاور
  4. تبادل کل جدول مسیریابی با روترهای مجاور بعد از سپری شدن گام سوم
  5. آپدیت به صورت دوره ای

در پروتکل های Distance Vector، بين روتر مبدا و شبکه غيرمحلی که به روتر متصل نمی باشد، یک بردار خطی در نظر گرفته می شود. مبداء این بردار خود روتر می باشد که بعد از گذشتن از روتر های مجاور به شبکه مقصد می رسد.

بنابراین روتر ابتدا باید بداند که برای رسيدن به شبکه مقصد چند راه وجود دارد و سپس از ميان راه های موجود بهترین راه را مشخص کرده و آن را در جدول مسیریابی (Routing Table) قرار دهد.

در این روش روتر جدیدی که وارد شبکه می شود، ابتدا روترهای مجاورش را شناسایی می کند و با آن ها رابطه همسایگی برقرار می کند، بنابراین اطلاعاتی که معرفی کننده روتر مجاورش باشد را در Neighbor table ذخيره می کند.

بعد از این که یک روتر رابطه همسایگی را برقرار کرد، شروع به تبادل اطلاعات با روترهای مجاورش می کند. در واقع بعد از برقراری رابطه همسایگی لازم است که Link-State Database هر دو یکسان شود.

همانند Distance Vector بين روتر مبدا و مقصد یک بردار در نظر می گيرد و درصورتی که تغييری در شبکه رخ دهد، این تغييرات به صورت برداری بين روترهای مجاور منتشر می شود. البته این تغييرات را به صورت Full update ارسال نمی کند، بلکه فقط تغييرات جزئی در شبکه به روترهای دیگر ارسال می شوند.

همچنین همانند Link state باید تصویرکلی از شبکه داشته باشد و اطلاعات مسيرهای ممکن به هر کدام از شبکه های غيرمحلی را در Topology table نگهداری کند.

الگوریتم مسیریابی

الگوريتم مسيريابی، بخشی از نرم افزار لايه شبكه می باشد كه تعيين می كند بسته ورودی به كدام خط خروجي بايد منتقل شود.

ویژگی های الگوریتم مسیریابی

  • صحت
  • سادگی
  • تحمل عیب
  • پایداری
  • عدالت و بهینگی

انواع الگوریتم های مسیریابی

از ديدگاه روش تصميم‌ گيری و ميزان هوشمندی الگوريتم

  • ایستا
  1. عدم توجه به شرايط توپولوژيكی و ترافيک لحظه‌ ای شبكه
  2. جداول ثابت مسيريابی هر مسيرياب در طول زمان
  3. الگوريتم‌ های سريع
  4. تنظيم جداول مسيريابي به طور دستی در صورت تغيير توپولوژی زيرساخت شبكه
  5. تغيير کند مسيرها در طول زمان
  • پویا
  1. آپدیت جداول مسيريابی به صورت دوره‌ ای بر اساس آخرين وضعيت توپولوژيكي و ترافيک شبكه
  2. تغيير سريع مسيرها
  3. تصميم‌ گيري بر اساس وضعيت فعلي شبكه جهت انتخاب بهترين مسير
  4. ايجاد تأخيرهای بحرانی هنگام تصميم‌ گيری در مورد بهترين مسير به دلیل پيچيدگی الگوريتم

از ديدگاه نحوه جمع‌ آوری و پردازش اطلاعات زيرساخت ارتباطی شبكه

  • سراسري / متمركز
  1. اطلاع كامل تمام مسيرياب ها از همبندی شبکه و هزينه هر خط
  2. الگوريتم‌های Link State
  • غیر متمرکز
  1. محاسبه و ارزيابی هزينه ارتباط با مسيرياب های همسايه (مسيرياب هايی كه به صورت مستقيم و فيزيكی با آن در ارتباط هستند.)
  2. ارسال جداول مسيريابی تفاوت بین روندها و کانالها توسط هر مسيرياب در فواصل زمانی منظم برای مسيرياب های مجاور
  3. پيچيدگی زمانی كم
  4. الگوريتم‌ های Distance Vector

پروتکل مسیریابی RIP

RIP یک پروتکل قدیمی و عمومی می باشد که جزء دسته پروتکل های Interior Gateway Protocol هست که در شبکه هایی با اندازه کوچک کارایی بالایی دارد و از رده پروتکل های Distance-Vector می باشد.

ملاک انتخاب بهترین مسير در این پروتکل hop تفاوت بین روندها و کانالها count (تعداد گام) می باشد که بیشترین مقداری که برای متریک در این پروتکل در نظر گرفته شده است، ١۵می باشد و در صورتی که از این مقدار بيشتر شود، مسير غيرقابل تفاوت بین روندها و کانالها دسترس خواهد بود و در واقع infinity خواهد شد.

full update در این پروتکل هر ٣٠ ثانيه یک بار در شبکه به صورت Broadcast از اینترفيس های متصل به روتر خارج شده و به روتر های مجاور ارسال می شود.

در صورتی که روتر چند مسير با متریک یکسان به یک شبکه پيدا کند، ترافيک را بين این مسيرها تقسيم می کند. بنابراین تفاوت بین روندها و کانالها در این حالت از منابع شبکه و پهنای باند موجود به خوبی استفاده می شود. RIP به صورت پيش فرض توانایی پشتيبانی ۴ مسير با متریک یکسان جهت load balancing را دارد.

پروتکل مسیریابی IGRP
(Interior Gateway Routing Protocol)

پروتكل مسيريابي IGRP پروتكلی می باشد كه در اواسط سال 1980 ميلادی توسط شركت سيسكو معرفی شد. هدف سيسكو از ارائه اين پروتكل، ارائه یک پروتكل قوی و قابل اعتماد برای كار كردن در يک Autonomous System يا AS عنوان شد که به نوعی يک پروتكل Distance Vector از نوع پيشرفته است.

  1. افزایش محدوده تحت پوشش : IGRP برخلاف RIP توانایی انجام عمليات Routing در شبکه های بزرگ را دارد.
  2. متریک پيچيده : IGRP برخلاف RIP دارای متریک composite می باشد.
  3. Unequal Load Balancing : پروتکل IGRP مانند RIP می تواند ترافيک را بين چند مسير Balance کند. اما تفاوتی که این پروتکل با RIP دارد در این است که می تواند ترافيک را بين چند مسير با متریک های مختلف Balance کند.

پروتکل مسیریابی OSPF
(Open Shortest Path First)

یک پروتکل مسیریابی Link state است که می تواند ترافیک های مربوط به پروتکل IP را مدیریت کند. تقریبا همه روترهایی که در دنیا وجود دارند از پروتکل OSPF پشتیبانی می کنند. این پروتکل مسیریابی از الگوریتم Shortest Path First یا SPF برای جلوگیری از به وجود آمدن Routing Loop در توپولوژی شبکه ها استفاده می کند و به نوعی یک شبکه Loop Free ایجاد می کند. OSPF فرآیند Convergence سریعی دارد و از طرفی قابلیت Incremental Update را نیز با استفاده از Link State Advertisement یا LSA فراهم می کند.

مجموعه روترهایی که OSPF را اجرا می کنند به بخش هایی تحت عنوان Area تقسیم می شوند. یک شبکه OSPF باید یک Area 0 داشته باشد و علاوه بر آن می تواند Area های دیگری نیز داشته باشد. الگوریتم SPF در هر Area اجرا می شود و همچنین مسیر های ناحیه ای بین Areaها ردوبدل می شوند.

تفاوت TCP و UDP چیست؟

پروتکل کنترل انتقال یا TCP، یک پروتکل connection-oriented است که کامپیوترها برای برقراری ارتباط از طریق اینترنت، از آن استفاده تفاوت بین روندها و کانالها می کنند. یکی از اصلی ترین پروتکل ها، در شبکه های TCP/IP است. TCP، امکان بررسی خطا، تضمین تحویل داده ها و همچنین تحویل packetها به همان روشی که ارسال می شوند را فراهم می کند.

UDP چیست؟

User Datagram Protocol (UDP)، یک پروتکل connectionless است که درست مانند TCP کار می کند اما فرض می کند بررسی خطاها و خدمات recovery نیاز نیستند. در عوض، UDP به صورت مداوم، datagramها را برای کاربران ارسال می کند تا مطمئن شود که آن ها را دریافت کرده اند.

تفاوت TCP و UDP

تفاوت ها و شباهت های زیادی بین TCP و UDP وجود دارد. هر دو متداول ترین روش برای ارسال packet از طریق اینترنت هستند و هر دو آن ها روی لایه Transport layer پروتکل کار می کنند، در ضمن هر دو از پروتکل IP استفاده می کنند.

تفاوت های آن ها به شرح زیر است:

۱- Connection and connection-less

TCP یک پروتکل connection-oriented و UDP یک پروتکل connection-less است. TCP تفاوت بین روندها و کانالها قبل از ارسال اطلاعات، ارتباطی بین فرستنده و گیرنده برقرار می کند در صورتی که UDP قبل از ارسال داده ها، اتصال برقرار نمی کند.

۲- Reliability

TCP قابل اعتماد است به طوری که تضمین می کند داده های ارسال شده را به گیرنده تحویل دهد. چنانچه قسمتی از اطلاعات در فرایند ارسال از بین برود، آن را بازیابی و مجددا ارسال می کند. TCP مدام در حال بررسی پکت داده ها جهت احتمال خطا می باشد و آن ها را ردیابی نموده تا اطلاعاتی از بین نرود و یا خراب نشود.

UDP قابل اعتماد نیست، تحویل داده های ارسال شده را توسط گیرنده، تضمین نمی کند و حتی اطلاعات ارسال شده، ممکن است از بین برود و یا خراب شود.

۳- Flow control

TCP از مکانیزم کنترل جریان تفاوت بین روندها و کانالها استفاده می کند تا مطمئن شود، فرستنده به یکباره حجم زیادی از اطلاعات را ارسال نکند. عملکرد TCP برای حل این مسئله به این شکل است که مقداری از داده ها در یک Send Buffer و Receive Buffer نگهداری می کند و در زمان مناسب ارسال و یا دریافت می کند.

زمانی که برنامه، آماده دریافت داده می باشد، اطلاعات را از Receive Buffer می خواند و دریافت می کند، چنانچه Receive Buffer، پر باشد، دریافت کننده قادر به دریافت اطلاعات نمی باشد پس منجر به از دست رفتن اطلاعات می شود. بنابراین جهت حفظ و نگهداری داده ها، دریافت کننده میزان فضای خالی Receive Buffer را برای فرستنده مشخص می کند. گیرنده، با هر بار دریافت packet، میزان فضای خالی را برای فرستنده مشخص می کند.

UDP از جریان کنترل استفاده نمی کند؛ بنابراین، packet ها در فرایند جریان مداوم، یا ارسال می شوند و یا از بین می روند.

۴- Ordering

TCP تضمین می کند پکت ها، به ترتیب و بر اساس تاریخ ارسال شوند، در صورتی که ترتیب ارسال UDP بر هیچ مبنای خاصی قرار ندارد.

۵- Speed

سرعت TCP، به این دلیل که عملکرد گسترده ای دارد، خیلی کندتر از UDP است. TCP می بایست یک connection ایجاد کند، خطاهای احتمالی را بررسی کند و همچنین فایل ها را، همان طور که ارسال شده، دریافت کند.

۶- Usage

از TCP تفاوت بین روندها و کانالها برای برنامه هایی استفاده می شود که نیاز به قابلیت اطمینان بالایی وجود داشته باشد و سرعت در آن ها خیلی اهمیت نداشته باشد.

  • World Wide Web (HTTP, HTTPS)
  • Secure Shell (SSH)
  • File Transfer Protocol (FTP)
  • Email (SMTP, IMAP/POP)

از UDP برای برنامه هایی استفاده می شود که نیاز به سرعت و کارایی داشته باشند.

تفاوت a few, few, a little, little

little و a litt l e برای اسامی غیر قابل شمارش بکار می روند ولی few و a few برای اسامی قابل شمارش استفاده می شوند.

I want a little soda.

من یه کم نوشابه می خوام.


Few students participated in the discussion.

دانش آموزان کمی در بحث شرکت کردند.

There are a few children playing in the park.

چند بچه در پارک در حال بازی کردن هستند.

We have little information about that.

ما اطلاعات کمی درباره آن داریم.

تفاوت مهمتر مربوط به کاربرد دیگر آنهاست؛ little همیشه بار معنایی منفی دارد، می توان آن را به ‘کمی’ ترجمه کرد. ولی a little بار معنایی مثبت دارد و معنی آن ‘(حداقل) مقداری, کمی’ است.

He had little hope.

او امید کمی داشت.

A: Do you need some more milk?

B: No, thanks. There’s still a little left.

شخص اول: مقدار شیر بیشتری می خواهی؟

شخص دوم: نه ممنون هنوز یه کم باقی مونده.

few و a few هم به این شکل به کار می روند، ولی فرق آنها این است که few و a few با اسامی قابل شمارش ب کار می روند. a few ‘(حداقل) تعدادی’ few ‘(تعداد) کمی’.

Although the exam was easy, few students got good scores.

اگرچه امتحان آسانی بود ولی دانش آموزان کمی نمره قابل قبول گرفتند.

.Fortunately, our financial situation is good; we still have a few good customers

خوشبختانه وضعیت مالی ما خوبه؛ هنوز تعدادی مشتری خوب داریم.

امید-تفاوت-few-a-few-little-a-little

تمرین

1. He has little/few knowledge about history

2. John has few/a few friends, and that’s why his is always alone

3. Do you have a little/little time to go shopping?

4. Sorry, I have a little/little money and I can’t lend you much

5. Jacob has been living here for the past 8 years and he knows few/a few people who can help you

The answers (پاسخ سوالات) : 1. little 2. few 3. a little 4. little 5. a few



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.